«نباید به همه چیز باور کرد، اما نباید همه چیز را نیز رد کرد: بررسی همه چیز وظیفه خردمند است؛ او با درخشش کور نمی‌شود، بلکه در پی حقیقت است.
…هر چه انسان بیشتر به حواس خشن وابسته باشد، روحش از رازهای طبیعت دورتر است.
هر چه انسان در نیروی روحی خویش بیشتر رشد کند، در حسّانیت بیشتر کاهش می‌یابد. طبیعت تنها با کسی سخن می‌گوید که حواسش لطیف‌تر است؛ تنها او صدایش را می‌شنود. موجودات برتر تنها با کسی روشن سخن می‌گویند که روحش آرام است و گوشش با توفان هوس‌ها کر نمی‌شود…
باستانیان می‌گفتند که خدایان فقط در خواب با مردمان سخن می‌گویند. آیا نوازنده می‌تواند بر سیم‌های شل بنوازد؟ اما اگر سیم‌ها هماهنگ کوک شده باشند، چه زیبا خواهند نواخت!
حقیقت، پاکی و عشق، نت‌های جهان روحانی‌اند؛ اگر سیم‌ها کوک نشده باشند، بر ساز جان ما طنین نمی‌اندازند.»
(کارل فون اکارتسهاوزن (۱۷۵۲-۱۸۰۳) — عارف، نویسنده، فیلسوف و حقوقدان آلمانی).