«سر مردم را با اعداد پر کنید، آنان را با واقعیت‌های بی‌آزار انباشته کنید تا دلشان به هم بخورد؛ مهم نیست، در عوض چنین می‌پندارند که بسیار دانش‌مندند.

حتی این تصور را خواهند داشت که می‌اندیشند، که پیش می‌روند، حال آن‌که در واقع در جای خود ایستاده‌اند.

و مردم خوشحال خواهند بود، زیرا «واقعیت‌هایی» که با آن‌ها انباشته شده‌اند چیزی تغییرناپذیر است.

اما به آنان ماده‌ای لغزنده چون فلسفه یا جامعه‌شناسی ندهید. خدای ناکرده که شروع کنند به ساختن نتیجه‌گیری و تعمیم…

— بیشترین ورزش، بازی و سرگرمی — بگذار انسان همیشه در میان جمع باشد، آن‌گاه نیازی به اندیشیدن ندارد.»

(ری بردبری، «فارنهایت ۴۵۱»).